15 juli 2026 · Levensreis

De eerste keer Senegal — Deel 3

Door Luc Triekels

"Sommige herinneringen bewaar je met je ogen. Andere... met je neus."

En toen...

verdwijnen de chaos van Dakar in onze achteruitkijkspiegel.

De gebouwen worden kleiner.
De drukte verstomt.
Alsof de stad ons langzaam loslaat.

Misschien herken je dat wel. Dat een plek je volledig opslorpt... en je pas beseft hoe druk het was wanneer de stilte terugkeert.

Voor ons opent zich een wereld die ik alleen kende van televisie en tijdschriften.

Een eindeloze vlakte.
Hier en daar onderbroken door een eenzame baobab.
Alsof die boom daar al eeuwen stond.
Geduldig.
Onbewogen.

Kilometers lang reden we door kleine dorpjes.
Soms stonden er niet meer dan een paar eenvoudige hutten.
En toch...
Overal zag je mensen.
Kinderen die speelden.
Vrouwen die water droegen.
Mannen die rustig onder een boom zaten.

Mijn westerse beeld van rijkdom kreeg plots een heel andere betekenis.

Ik vroeg me af hoeveel van onze ideeën over rijkdom eigenlijk met geld te maken hebben... en hoeveel met de manier waarop je leeft.

We reden verder.
En keken.
En reden.
En keken.
Met iedere kilometer kwamen er nieuwe vragen.

Op de achtergrond klonk het onvermoeibare gegrom van onze oude Peugeot.
Maar vreemd genoeg was ik de wagen helemaal vergeten.
Mijn aandacht werd volledig opgeslorpt door wat ik buiten zag.

Het landschap veranderde voortdurend.
Droge vlaktes maakten plaats voor struiken.
Hier en daar verscheen weer een majestueuze baobab.

Ik bleef zoeken naar wilde dieren.
In mijn verbeelding verwachtte ik gazellen, giraffen en misschien zelfs een olifant.
Maar de werkelijkheid glimlachte terug.
De gazellen waren geiten geworden.
De olifanten... enorme koeien.

Kuddes trokken rustig door de droge steppe, op zoek naar de laatste grassprietjes vóór het regenseizoen zou beginnen.
Af en toe besloot een geit of een koe dat de weg net zo goed van haar was als van ons.
Onze chauffeur remde.
Wachtte.
En reed weer verder.
Niemand leek zich daar druk om te maken.

De zon had de aarde de hele dag opgewarmd.
En dat rook je.
Door de open ramen kwam de geur van droge klei naar binnen.
Van warm stof.
Van houtrook.
En af en toe... de frisse geur van wilde munt.

Het was een geur die ik nooit eerder had geroken.
Maar die ik vanaf die dag altijd zou herkennen.

Sommige herinneringen bewaar je met je ogen.
Andere... met je neus.

Toen we opnieuw door een klein dorp reden, zag ik vrouwen buiten koken.
Een paar stenen.
Een houtvuur.
Een grote zwarte pot.

Terwijl we langzaam voorbijreden, waaide de heerlijke geur van hun maaltijd naar binnen.
Voor het eerst voelde Afrika niet langer als een bestemming op een kaart.
Het begon langzaam een plaats te worden die je niet alleen kon zien...
maar ook kon ruiken.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

Abonneer je →

· · ·

📚 Deel 1 en 2 van deze reeks:

📚 Meer verhalen?

Alle verhalen lezen →

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.

Boek een lezing →