Verhalen uit de
Sine-Saloum-delta
Van de mangrove naar de piroque en zo naar de ontbijttafel
Geen reisverhalen
Momenten die zijn blijven hangen.
Geen reisverhalen. Gewoon kleine ontmoetingen, onverwachte stiltes en momenten die zijn blijven hangen. Na dertien jaar leven in de Sine-Saloum heb ik geleerd dat een plek veel kan vertellen... als je lang genoeg blijft om te luisteren.
Vanuit de delta
Enkele momenten
🌿 Waarom ik mijn leven vertel
Waarom schrijf ik eigenlijk over mijn eigen leven? Die vraag krijg ik wel eens. Eerst schreef ik alleen voor mezelf. In de loop der jaren groeide dat uit tot een volledige autobiografie. Maar ik heb die nooit gepubliceerd. Waarom niet? Niet omdat ik dacht dat mijn leven niet interessant genoeg was. En zeker niet omdat ik dacht dat het meer bijzonder was dan dat van iemand anders. Eigenlijk geloof ik dat ieder mens een bibliotheek in zich draagt. Ook jij. Mijn eigen bibliotheek begon al als kind. Ik was nieuwsgierig naar alles. Mijn tweede thuis was vaak de bibliotheek, waar ik uren kon verdwalen tussen boeken. Misschien begon mijn liefde voor verhalen daar wel. Later werd de wereld mijn bibliotheek. Ik reisde. Ik bouwde een bedrijf op. Ik ging failliet. Ik verhuisde naar Senegal. Ik bouwde een ecofarm. Ik maakte fouten. Ik verloor. Maar ik vond mezelf iedere keer terug. En onderweg ontdekte ik iets wat ik vroeger nooit begreep. Dat de mooiste verhalen niet gaan over verre landen. Maar over wat een mens onderweg ontdekt over zichzelf. Het grootste avontuur speelt zich niet alleen buiten ons af... maar vanbinnen. Jarenlang schreef ik die verhalen alleen voor mezelf. Nu voelt het alsof de tijd gekomen is om ze te delen. Niet omdat ik denk dat mijn leven bijzonder is. Maar omdat ik hoop dat je jezelf af en toe een beetje herkent in mijn verhalen. Misschien in een herinnering. Misschien in een droom. Misschien in een fout. Of misschien gewoon in een geur die je plots terugbrengt naar een vergeten moment. Ik schrijf niet omdat ik alle antwoorden heb. Integendeel. Ik schrijf omdat ik nog altijd nieuwsgierig ben. Nog altijd vragen stel. Nog altijd verwonderd kan zijn. Ik ben drieënzestig... maar mijn nieuwsgierigheid is gelukkig nooit oud geworden. En misschien... Misschien is dat wel de mooiste reis die een mens kan maken. Niet de reis over de wereld. Maar de reis naar jezelf. Welkom in mijn bibliotheek van verhalen. Pak gerust af en toe een boek van de plank. Misschien vind je er, tussen mijn verhalen, ook een klein stukje van jezelf. Ik ben blij dat je meereist. ❤️ Luc
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
De eerste keer Senegal Deel 3
De weg naar het onbekende. En dan... ween de chaos van Dakar in onze achteruitkijkspiegel. De gebouwen werden kleiner. De drukte verstomde. Alsof de stad ons langzaam losliet. **Misschien herken je dat wel. Dat een plek je volledig opslorpt... en je pas beseft hoe druk het was wanneer de stilte terugkeert.** Voor ons opende zich een wereld die ik alleen kende van televisie en tijdschriften. Een eindeloze vlakte. Hier en daar onderbroken door een eenzame baobab. Alsof die boom daar al eeuwen stond. Geduldig. Onbewogen. Kilometers lang reden we door kleine dorpjes. Soms stonden er niet meer dan een paar eenvoudige hutten. En toch... Overal zag je mensen. Kinderen die speelden. Vrouwen die water droegen. Mannen die rustig onder een boom zaten. Mijn westerse beeld van rijkdom kreeg plots een heel andere betekenis. **Ik vroeg me af hoeveel van onze ideeën over rijkdom eigenlijk met geld te maken hebben... en hoeveel met de manier waarop je leeft.** We reden verder. En keken. En reden. En keken. Met iedere kilometer kwamen er nieuwe vragen. Op de achtergrond klonk het onvermoeibare gegrom van onze oude Peugeot. Maar vreemd genoeg was ik de wagen helemaal vergeten. Mijn aandacht werd volledig opgeslorpt door wat ik buiten zag. Het landschap veranderde voortdurend. Droge vlaktes maakten plaats voor struiken. Hier en daar verscheen weer een majestueuze baobab. Ik bleef zoeken naar wilde dieren. In mijn verbeelding verwachtte ik gazellen, giraffen en misschien zelfs een olifant. Maar de werkelijkheid glimlachte terug. De gazellen waren geiten geworden. De olifanten... enorme koeien. Kuddes trokken rustig door de droge steppe, op zoek naar de laatste grassprietjes vóór het regenseizoen zou beginnen. Af en toe besloot een geit of een koe dat de weg net zo goed van haar was als van ons. Onze chauffeur remde. Wachtte. En reed weer verder. Niemand leek zich daar druk om te maken. De zon had de aarde de hele dag opgewarmd. En dat rook je. Door de open ramen kwam de geur van droge klei naar binnen. Van warm stof. Van houtrook. En af en toe... de frisse geur van wilde munt. Het was een geur die ik nooit eerder had geroken. Maar die ik vanaf die dag altijd zou herkennen. **Sommige herinneringen bewaar je met je ogen.** **Andere... met je neus.** Toen we opnieuw door een klein dorp reden, zag ik vrouwen buiten koken. Een paar stenen. Een houtvuur. Een grote zwarte pot. Terwijl we langzaam voorbijreden, waaide de heerlijke geur van hun maaltijd naar binnen. Voor het eerst voelde Afrika niet langer als een bestemming op een kaart. Het begon langzaam een plaats te worden die je niet alleen kon zien... maar ook kon ruiken.
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Corona
Het was eind 2019. Ik stapte uit het vliegtuig in Dakar, zoals ik al zoveel keren had gedaan. Maar deze keer was er iets anders. In de aankomsthal stonden geen blije gezichten, alleen politie en mensen in witte jassen. Een thermometer voor mijn hoofd. Ik vroeg? 'Corona', zeiden ze. Corona? Ik had er nog nooit van gehoord. De volgende dag belde het thuisfront. Grenzen gingen dicht. De wereld hield op met draaien. En ik, ik zat in Senegal, met een ecofarm die net begon te lopen, en een droom die eindelijk vorm kreeg. In 2019 hadden we voorzichtig de eerste toeristen ontvangen. Vrienden, familie, een paar nieuwsgierige zielen die het avontuur wilden proeven. Het voelde alsof we eindelijk op weg waren. Alsof al die jaren van bouwen, zweten en hopen langzaam vruchten begonnen af te werpen. En toen viel alles stil, enkel de vragen. Geen toeristen. Geen inkomsten. De spaarcentjes die we erin hadden gestopt, verdwenen als zand door je vingers. Het voelde als 2010, toen ik alles verloor in het faillissement. Diezelfde klap in mijn maag. Diezelfde paniek. Diezelfde stilte waarin je alleen maar hoort: 'Wat nu?' Maar het was anders dan toen. Dit keer was ik niet alleen. Dit keer waren er mensen om me heen, mensen in het dorp hier, de vrienden die me bleven steunen, de stemmen die me eraan herinnerden dat ik niet meer dezelfde man was als in 2010. Ik heb al wat klappen gehad in dit leven, en ben erdoor gehard. Maar toch... De jaren passeerden. 2021, 2022, 2023. Corona stopte, maar de schade was gedaan. Dit heeft nog aangesleept tot bijna 2025. De ecofarm had geleden. Mijn vertrouwen had geleden. En nu, in 2026, het conflict in het Midden-Oosten en de Europese politiek. Hier sta ik weer met dezelfde vraag als toen: is het tijd om op te geven? Of om weer opnieuw te beginnen? Ik weet het nog niet. Je groeit in dit leven en je wordt harder; Maar de pijn blijft! Herken je dit het gevoel. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal. Deel het gerust, ik lees alles. 🙏
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
De eerste keer Senegal Deel 2
Chaos met een hartslag. Eenmaal de parking van de luchthaven uit, voelde ik me iets rustiger. Ik zeg wel **iets**. Want, of onze oude Peugeot de volgende 250 kilometer zou overleven, bleef een groot vraagteken. In het begin reden we over een brede laan, met links en rechts grote gebouwen en zelfs een voetbalstadion. _Was dit het arme land waar ik al maanden van droomde?_ De gebouwen verrasten me. De auto's een stuk minder. Bijna allemaal leken ze even oud als onze, ongeveer vijftigjarige Peugeot. Sommige busjes waren zo vaak opgelapt dat ze bijna uit stopverf leken te bestaan. Volgestouwd met mensen. Als sardientjes in een blik. Maar al snel veranderde de brede weg in de smalle, drukke straten van Dakar. En toen begon het pas. Overal waar ik keek, was er markt. Langs de weg. Op ieder kruispunt. Onder een boom. Mensen verkochten groenten, fruit, kleren... Sommige vrouwen zaten gewoon op een laken op de grond. Met een paar uien. Een handvol tomaten. Meer hadden ze niet. De Senegalese airco deed ondertussen goed zijn werk. Alle ramen wagenwijd open. Zolang we reden, was het nog vol te houden. Maar zodra we stil stonden... werd de hitte verstikkend. Ik wist niet waar ik eerst moest kijken. Auto's. Motoren. Voetgangers. Ezelskarren. Koeien. Geiten. Alles leek tegelijk dezelfde straat te willen gebruiken. De blauwe rook van de uitlaatgassen prikte in mijn ogen en keel. Soms had ik het gevoel dat ik meer benzine dan zuurstof inademde. En toch... hoe onvoorstelbaar het ook leek... iedere keer dat ik dacht: _"Nu zit alles muurvast."_ ontstond er plots weer een opening. Alsof de chaos haar eigen verkeersregels had. Iedereen schoof. Iedereen wachtte. Iedereen vond uiteindelijk toch weer een weg. Ik voelde me als een bij in een gigantische zwerm. Waar ik alleen maar wanorde zag... leek iedereen anders precies te weten wat hij deed. En eerlijk? Ik had al veel van de wereld gezien. Maar dit... dit sloeg werkelijk alles.
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
De eerste keer Senegal – Deel 1
De eerste adem van Afrika Dat deed wat met me. Na zes uur vliegen landden we, toen nog op de oude luchthaven van Dakar. Een zwaar bewaakt militair complex. Nog geen moderne gates zoals vandaag. Nog voor ik de eerste stap uit het vliegtuig zette, werd ik bijna omvergeslagen door een zwoele hitte. De trap af. Een busje op. Op weg naar een oud, vuil gebouw. Zodra je binnenkwam, werd je overvallen door de geur van stof, zweet en warme lucht. Mijn eerste beeld? Donkere ruimtes. Zwaarbewapende militairen. Iedereen kon toen nog vrij de luchthaven binnen. Ik vroeg me af of er in die tijd überhaupt al veel toeristen in Senegal waren geweest. Nog maar net door de controle, of de eerste bedelaars stonden al voor je. Taxichauffeurs trokken aan je arm. Iedereen wilde je meenemen. Gelukkig stond onze taxi al klaar. Met onze koffers liepen we de parking op. En daar stond hij. Onze taxi. Een oude Peugeot 405 met zeven zitplaatsen. Een model dat ik sinds mijn jeugd niet meer had gezien. De paniek sloeg toe. Zou dit wrak ons echt nog 250 kilometer ver kunnen brengen? Alsof dat nog niet genoeg was, sloeg de motor niet eens aan. Iedereen weer uitstappen. Duwen. Na enkele meters begon hij eindelijk pruttelend tot leven te komen. We verdwenen meteen in een wolk van blauwe rook. En daar gingen we.
*Ik had nog geen kilometer in Afrika gereden ...en mijn avontuur was al begonnen.*
👉 **Deel 2: Chaos met een hartslag**
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Verhalen in ons hoofd
Wij leven van verhalen. Niet alleen van de verhalen die we lezen. Maar vooral van de verhalen die we onszelf vertellen. Iemand kijkt ons niet aan. **Flits.** Hij zal wel boos zijn. We zien iemand in een dure wagen. **Flits.** Die zal wel gelukkig zijn. Een vriend antwoordt niet op ons bericht. **Flits.** Hij zal mij wel niet meer graag hebben. Ons brein doet het voortdurend. Zonder dat we er erg in hebben. Het vergelijkt. Het filtert. Het vult de lege plekken in. En telkens opnieuw ontstaat er een verhaal. Soms klopt dat verhaal. Maar vaak ook niet. Toch bepalen juist die verhalen hoe we ons voelen. We worden blij. Boos. Verdrietig. Bang. Niet altijd door wat er gebeurt. Maar door het verhaal dat we erbij verzinnen. Sinds ik in Senegal woon, zie ik het nog duidelijker. Hier leven mensen nog meer in verhalen. Niet alleen religieuze verhalen. Maar verhalen over geesten. Over heksen. Over beschermende krachten. Over rituelen. Voor veel Senegalezen zijn die verhalen even echt als de boom die voor hun huis staat. In Europa glimlachen we daar soms om. Maar doen wij eigenlijk iets anders? Ook wij leven van verhalen. Alleen hebben ze andere namen. Succes. Status. Diploma's. Geld. Reputatie. Ook dat zijn verhalen die ons leven sturen. Misschien is dat wel het mooiste én gevaarlijkste van de mens. Wij zijn het enige wezen dat niet alleen leeft... maar ook leeft in de verhalen die het over zichzelf en over de wereld vertelt. En misschien begint vrijheid wel op het moment dat je jezelf afvraagt: **Is dit de werkelijkheid...** **of alleen maar een verhaal dat ik mezelf vertel?**
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Onder de mango boom
Een dagje naar Sangako, op bezoek bij de familie. Altijd te voet. Daar wordt stiekem wel eens om gelachen in het dorp. Een toubab, "blanke", zonder motor of auto. Dat kennen ze hier niet. Zodra ik in de buurt van de familie kom, hoor ik het al. "Louky! Louky is daar!" De kinderen zijn gek op me. Vooral omdat ze weten dat ik weer tangals, "snoepjes", bij heb. Zoals altijd begint het bezoek met een glaasje thee. De thee wordt eindeloos overgegoten, net zoals in Marokko. Hoe vaker je giet, hoe schuimiger hij wordt. Hij is heerlijk. Maar ook ontzettend zoet. Geen wonder dat diabetes hier steeds vaker voorkomt. Ondertussen wordt het middagmaal klaargemaakt. Meestal zijn het de meisjes die koken. Hier leer je dat al van zodra je kunt lopen. Als kind ben je voortdurend bij je moeder. Of beter gezegd... bij je moeders. Want het is niet ongewoon dat een vader meerdere vrouwen heeft. Voor de kinderen zijn dat allemaal mama's. Als ze weten dat ik langskom, ligt er meestal vis op het menu. Maar soms kom ik onverwacht. Dan is het gewoon rijst met gierst en een eenvoudige uiensaus. Geen feestmaal. Gewoon een maaltijd die de maag vult. Eén grote kom voor soms wel tien mensen. Al zijn de meesten nog klein. We eten onder de mangoboom. Een oud laken op de grond. Op een paar meter afstand staan enkele ezels luid te balken. Dan gaat het doek van de kom. Vandaag staat er rijst met uiensaus en visballetjes op het menu. Iedereen schuift aan. Zeven kinderen en drie volwassenen. En alsof ze een geheime afspraak hebben gemaakt, komen ook de kippen aangerend. Die hebben ondertussen geleerd dat ze maar lastig genoeg moeten zijn. Vroeg of laat gooit iemand wel een handje rijst hun kant op. Dan beginnen we te eten. Iedereen met zijn handen uit dezelfde kom. Alleen ik krijg een lepel toegeschoven. Ik heb het al vaak geprobeerd zoals zij. Maar het eindigt altijd hetzelfde. Met mijn gezicht vol rijst... ...en veel gelach. Ondertussen gaat de strijd met de kippen gewoon verder. Het eten smaakt altijd heerlijk. De kom is groot, maar ik eet nooit veel. Als ik al die magere snotneuzen om mij heen zie zitten, verlies ik vanzelf mijn eetlust. Meestal laat ik ook een paar flessen limonade halen. Ik wil altijd iets terugdoen voor de familie. En limonade... die is er alleen als Louky op bezoek komt. Na het eten valt de familie even stil. Iedereen zoekt de schaduw op. Er wordt gerust. Later drinken we nog een laatste glas thee. Niemand heeft haast. Niemand kijkt op de klok. Iedereen is gelukkig. En dat gevoel... dat neem ik telkens weer mee naar huis.
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Op weg naar een droom
Enkele jaren na mijn faillissement gebeurde er iets onverwachts. Een collega op het werk kon maar niet zwijgen over Afrika. Niet het Afrika dat we op televisie zien. Niet het Afrika van oorlog, honger en ellende. Maar het Afrika waar hij verliefd op was geworden. Hij had een kleine bed & breakfast in Senegal. Elke dag kwam hij met een nieuw verhaal. Over de mensen. Over de uitgestrekte natuur. Over de warmte. Over een manier van leven die ik me nauwelijks kon voorstellen. Als avonturier in hart en nieren vonden die verhalen langzaam hun weg naar mijn bloed. Soms had ik het gevoel alsof ik er al geweest was. 's Nachts lag ik er zelfs wakker van. En toen besefte ik iets. Dat gevoel kende ik. Als kleine jongen droomde ik al van verre landen. Van regenwouden. Van savannes. Van wilde dieren. Van onbekende culturen. Mijn collega moest lachen. "Die wilde dieren zijn hier ondertussen grotendeels vervangen door geiten, schapen en koeien," zei hij. Maar dat maakte niets uit. De droom had mij al te pakken. Uiteindelijk besloot ik met hem mee te gaan. De maanden voor ons vertrek leken eindeloos te duren. Ik wilde alles weten. Zo ben ik nu eenmaal. Als ik op reis ga, zoek ik geen luxe hotels of zwembaden. Ik wil de plek begrijpen. De natuur. De mensen. Hun cultuur. Ik had al wel gereisd, vooral in Europa. Maar dit voelde anders. Heel anders. Dit was geen reis naar Slovenië. Of Frankrijk. Of Spanje. Dit was Afrika. En toch... voelde het helemaal niet vreemd. Alsof er al een onzichtbare verbinding bestond. Het merkwaardigste van alles? Voor elke andere reis was ik altijd een beetje zenuwachtig. Maar deze keer niet. Deze keer voelde het alsof ik gewoon even bij de buren op bezoek ging. Ik had toen nog geen idee... dat die ene reis mijn leven voorgoed zou veranderen..
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Waarom ik nooit op reis ben geweest
Als kleine man bracht ik een groot deel van mijn jeugd door in de Belgische Ardennen. Voor mij voelde dat als een paradijs. Bossen, wouden, bergen en rivieren waar mijn fantasie vrij spel kreeg. We waren er vaak. Het was maar een paar uur rijden, maar voor mij voelde het als een andere wereld. Bijna elke vakantie en elk vrij weekend trokken we naar onze caravan. Zelfs 's nachts droomde ik al van de rivier. Van vissen. Van snorkelen. Van ontdekken. 's Morgens had ik mijn hengel al vast terwijl mijn boterham nog in mijn mond zat. Als ik dan tegen de middag thuiskwam met een emmer vol vis en die trots aan mijn moeder liet zien, was iedereen tevreden. Maar voordat mijn moeder terugkwam met het aardappelmesje, waren de emmer en ik meestal al verdwenen. Want zulke mooie vissen kon je toch niet doodmaken en opeten. Eén voor één liet ik ze terug in de rivier glijden. Met een laatste aanraking. En diep vanbinnen altijd dezelfde gedachte: "Sorry dat ik je pijn gedaan heb." Mijn vader was dan boos, zoals gewoonlijk. Mijn moeder lag dubbel van het lachen. "Dat is mijne Luc." Misschien wist ze toen al iets wat ik zelf nog niet begreep. Hoe vreemd het ook klinkt, daar voelde ik me meer thuis dan in ons eigen huis. Misschien was ik toen al op zoek naar iets waarvoor ik nog geen naam had. Toen ik ouder werd en mijn eigen wagen had, had de Benelux nog maar weinig geheimen voor mij. Ik was voortdurend onderweg. Steeds op zoek. Maar achteraf bekeken was ik niet op zoek naar nieuwe plaatsen. Ik was op zoek naar thuis. En dat vond ik telkens opnieuw op dezelfde plekken. In bossen. Langs rivieren. Tussen bomen. Daar waar de wereld even stil wordt. Daar waar niets moet. Daar waar je alleen de wind hoort. Daar voelde ik me thuis. Mijn hele leven heb ik gereisd. Maar ik heb nooit gezocht naar zwembaden, hotels of luxe. Zelfs vandaag ben ik in Senegal niet de enige blanke die hier woont. Maar misschien wel één van de weinigen die midden in de brousse woont. Aan de rand van de mangroven. Tussen de vogels, de krabben en de kikkers. En soms vraag ik me af of die kleine jongen in de Ardennen dit ergens al wist. Of hij al voelde waar hij ooit zou eindigen. Na meer dan vijftig jaar begrijp ik eindelijk iets wat ik vroeger niet kon benoemen. Ik reisde nooit om weg te gaan. Ik reisde nooit om iets nieuws te zoeken. Iedere keer opnieuw was ik gewoon onderweg naar huis.
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Iedereen wordt wakker
Het is eindelijk zover. Ik zit er al lang op te wachten. Zoals de meeste Senegalezen, denk ik. En dan… Rond vijf uur vanmorgen. Bam! Donder en bliksem! Ik schrok uit een diepe slaap. En het komt steeds dichterbij. En dan een paar druppels. En nog een paar. En daarna worden de sluizen volledig opengezet. Een oorverdovend geluid op het ijzeren afdak. Het regenseizoen is eindelijk begonnen. Mijn hart slaat een beetje sneller. Een wow-moment. Maar ook een beetje spannend. Hier weet je nooit wat zo'n schouwspel meebrengt. Het was al meer dan een maand onderweg. Elke dag hevige wind. Elke dag meer wolken. Een beetje warmer. Een beetje zwoeler. Tot het moment dat je niet meer slaapt zonder ventilator. En dan nog word je iedere morgen bezweet wakker. Ik leef off-grid, met zonnepanelen en batterijen. Een airco is uitgesloten. Ieder jaar opnieuw zeg ik: "Dit is het laatste regenseizoen." Maar het is toch zo mooi, deze periode! Na een paar buien verschijnt er een groen tapijt over de droog geblakerde vlaktes. Alles wordt wakker. Je voelt het leven opnieuw in elke plant, in elk dier rondom je. Over een week verandert het zandpad voor mijn deur in een snelweg. Een snelweg voor padden en kikkers. En als ik mijn deuren niet dicht houd, komen ze graag bij me logeren. Zelfs de vogels voelen het. Ze tjilpen nog meer dan anders. Het is paartijd. Hun doffe veren veranderen in de mooiste kleuren. Bij sommigen is het alsof ze fluorescerend worden. Zoals de dwergijsvogel. Hij is nauwelijks groter dan een mus. Wanneer hij voorbijvliegt, lijkt het alsof iemand een blauw-paars lampje door het bos heeft gegooid. Hoe fascinerend! Bomen en planten komen tot leven. Onvoorstelbaar, die natuur. Het woud ziet er nu nog verwelkt uit. En na een maand lijkt het precies op een regenwoud. Maar opgelet! Na zo'n regenbui komt de zon het water weer verdampen. En stijgt de temperatuur weer. En voor je het beseft, snak je naar adem. Dan is het niet meer warm, maar benauwd. Zelfs ademen wordt moeilijk. Maar hoe je het ook draait of keert: dit is het mooiste moment van het jaar.
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Snottepieten
Als ik naar het dorp ga, heb ik meestal een zak karamellen bij. Voor mijn snotterkes. Nog voor ik iemand zie, hoor ik ze al van ver: "Louky! Louky! Louky!" En dan komen ze aangerend. Met neuzen die lopen in kleuren waarvan je niet wist dat ze bestonden. Het eerste wat ze roepen: "Louky tangal!" Een snoepje. "Eerst je neus afvegen," zeg ik dan. Voor de kleinsten is dat helemaal geen probleem. Eén beweging met de onderlip en alles is weer proper. De anderen gebruiken hun mouw. Of hun T-shirt. Waar dienen die anders voor? En dan krijgen ze allemaal een karamel. Gewoon om die gezichtjes te zien veranderen in een klein stukje geluk. In het dorp woont ook een familie die diep in mijn hart zit. Daar loopt kleine Aladjie rond. Ik denk een jaar of vijf. Maar zeker weet niemand dat. Hier weet bijna niemand hoe oud hij precies is. Aladjie is een lief manneke. En vooral heel aanhankelijk. Misschien iets té aanhankelijk. Want telkens als ik ga zitten, is hij er ook. Niet onmiddellijk. Nee. Hij draait eerst een paar rondjes rond mij. Als een mug die geduldig zijn kans afwacht. En net wanneer ik denk dat de kust veilig is, hangt hij tegen mij aan. Met een dikke knuffel. En een neusje dat langzaam langs mijn T-shirt gaat. Voor je het weet is mijn T-shirt gedegradeerd tot officiële snotvod. Maar telkens als ik 's avonds naar huis wandel, voelt het weer als een geslaagde dag. Want sommige knuffels zijn meer waard dan een proper T-shirt.
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Met de stroom mee
Ik wandelde deze morgen door het bos. En stapte op een dode tak. De tak brak en even dacht ik aan het leven dat daarin verborgen zat. Insecten, schimmels en kleine dieren die maanden nodig hebben om van die tak weer nieuwe aarde te maken. De natuur laat zich niet voor de gek houden. Ze doet gewoon wat nodig is. Na mijn faillissement probeerde ik lange tijd te begrijpen waarom dit mij moest overkomen. Ik vocht ertegen. Ik wilde terug naar mijn oude leven. Mijn zaak verliezen was verschrikkelijk. Die laatste jaren leefde ik tussen belastingen, btw, leveranciers en geldzorgen. Het voelde alsof mijn leven langzaam werd leeggezogen. Dat moest ooit stoppen. Zonder dat ik het echt gepland had, bouwde ik tussen de mangroven van Senegal een ecofarm. En hoe langer ik erover nadenk, hoe vreemder het wordt. Want als kind droomde ik al van bossen, natuur en vrijheid. Misschien had dit hoofdstuk al veel langer op mij gewacht. Misschien moest eerst het oude leven verdwijnen voordat het nieuwe kon beginnen. Of dat nu de natuur is. Of God. Of gewoon de logica van het leven. Hoe ouder ik word, hoe meer ik denk dat sommige dingen niet bevochten moeten worden. Soms moet je ze gewoon laten komen. En pas jaren later begrijp je waarom.
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Hier leef ik
Ik herinner me nog de eerste keer dat ik voet zette in Senegal. Was ik op een andere wereld geland? Als ik ergens kom, wil ik alles leren kennen. Ik heb in mijn leven wel wat gereisd, maar eigenlijk ben ik nooit echt op reis geweest. Ik heb alleen maar wat rondgezworven in mijn eigen wereld. Ik ben overal thuis en nergens. Tot ik hier kwam. Wat een land als Senegal met een mens kan doen. Waar ik vandaan kom, draaide het leven rond stress, geld en onrust. Zelfs de zon liet zich niet vaak zien. En als het regende, leek het alsof zelfs de regen de ellende niet kon wegspoelen. In mijn eigen huis voelde ik me vaak niet eens thuis. Hier is dat anders. Waar ik ook ben, voel ik een rust die ik vroeger niet kende. Niets moet. Alles kan. Mensen begroeten elkaar uitgebreid, ook al hebben ze elkaar nog nooit gezien. Ze nemen de tijd om te vragen hoe het met je gaat en, vreemd genoeg, lijken ze ook echt naar het antwoord te luisteren. 's Morgens word ik wakker met de zon. Ik heb geen dikke trui nodig. 's Middags lig ik in mijn poeltje tussen de mangroven en probeer ik te ontspannen. Ik zeg bewust: proberen. Want de stress hebben ze in België diep in mij ingebrand. Die raak je niet zomaar kwijt. Het voelt alsof ik eindelijk ben thuisgekomen. In Europa had ik vaak het gevoel dat ik geleefd werd. Hier leef ik.
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Het mangrovebos vraagt niet wat je doet voor de kost. Het wacht gewoon tot je stil genoeg bent om het te horen.
Toubacouta · juni 2025
Wat de kinderen weten
dat wij zijn vergeten
Er staan een twaalftal op het voetbalveld, en geen van hen heeft schoenen. Ze spelen met een bal van plastic zakken, strak omwonden met elastiekjes. Ze doen het niet omdat er niets beters is. Ze doen het omdat dit het mooiste is wat er bestaat. Ik stond twintig minuten aan de rand. Niemand keek in mijn richting. Ze zaten volledig in wat ze deden. Ik weet niet meer wanneer ik voor het laatst zo aanwezig was bij iets.
Dit soort verhalen vertel ik ook live. Van 1 oktober tot 1 december 2026 ben ik in België en Nederland voor lezingen. → Boek een lezing
Meer van Luc
