12 Augustus 2026 · Levensreis

Zonder verhaal

Door Luc Triekels

"Ik heb geen makkelijk leven gehad."

Als kleine jongen hoorde ik mijn ouders soms vertellen over de oorlog. Zij waren nog tieners toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak en hebben daar voor de rest van hun leven een duidelijk beeld aan overgehouden.

Honger.

Armoede.

En vooral aangst.

Misschien was die angst nog het ergste.

Angst die vaak veroorzaakt wordt door een paar mensen. Of misschien nog erger: door de verhalen die we er zelf in ons hoofd van maken.

Als ik aan mijn eigen jeugd terugdenk, denk ik aan mijn vader. Een man voor wie ik als kind doodsbang was. En dat blijft plakken, geloof mij.

Wanneer hij weer een uitbarsting had, vluchtte ik naar mijn moeder.

Mijn rots.

Mijn god.

Mijn alles.

Of ik vluchtte het bos in.

Het bos was mijn beste vriend. Misschien zelfs mijn eerste thuis.

Daar hoefde ik nergens bang voor te zijn. Daar moest ik niets uitleggen. Ik kon er gewoon zijn.

Jaren later zou ik begrijpen hoe belangrijk dat voor mij was.

Ook mijn faillissement heeft een diepe indruk op mij achtergelaten.

Ik had het al enkele jaren zien aankomen, maar uiteindelijk kon ik er niet meer onderuit. Mijn werk werd steeds meer naar lage loonlanden verplaatst en op een dag viel het doek.

Ik voelde letterlijk een mes in mijn hart.

Alles wat ik jarenlang had opgebouwd, werd onder mijn neus weggehaald.

Ik voelde me een mislukkeling.

Maar ergens uit die puinhoop groeide uiteindelijk mijn ecofarm in Senegal.

Soms vraag ik me af: moet ik mijn vader daar nu dankbaar voor zijn? Moet ik de mensen die mijn bedrijf naar de ondergang duwden dankbaar zijn? De overheid? De rechters? De banken?

Nee!

Ik ben niet dankbaar voor de angst.

Ik ben niet dankbaar voor die pijn.

Maar ik ben wel dankbaar voor wat ik er uiteindelijk mee heb gedaan.

En terwijl ik daar vandaag over nadenk, besef ik iets.

Ik vertel hierboven vooral de negatieve verhalen.

Maar mijn leven bestond natuurlijk uit veel meer.

Ik heb mijn zaak zien groeien. Ik heb jaren gehad waarin de cijfers steeds beter werden. Ik heb nieuwe mensen, vrienden, klanten gevonden en mensen werk kunnen geven. Ik heb met mijn kinderen gereisd naar Oostenrijk, Spanje, Slovenië en nog zoveel andere plaatsen.

Er waren zoveel mooie momenten.

Waarom herinneren we ons dan zo gemakkelijk de dingen die pijn deden?

Misschien omdat ze diepe sporen in onze hersenen hebben nagelaten.

Maar misschien is er nog iets anders.

Misschien zijn het uiteindelijk allemaal verhalen.

Verhalen die we onszelf vertellen.

Iedere dag.

Ieder uur.

Iedere minuut.

Zelfs iedere seconde.

We kijken naar iets en ons hoofd maakt er onmiddellijk een verhaal van.

We horen iemand iets zeggen en beginnen ons af te vragen wat hij werkelijk bedoelde.

We denken terug aan gisteren.

We denken vooruit naar morgen.

We maken ons zorgen over dingen die misschien nooit zullen gebeuren.

We dromen over dingen die we waarschijnlijk nooit zullen realiseren.

En soms zijn we zelfs bang voor iets waarvoor op dat moment helemaal geen reden is.

De molen in ons hoofd blijft maar draaien.

En ondertussen gebeurt het echte leven.

Hier.

Nu.

Precies op dit moment.

Misschien is dat wel iets wat ik al als kind aanvoelde toen ik het bos in vluchtte.

In het bos waren geen verhalen die ik hoefde te begrijpen.

Geen gisteren.

Geen morgen.

Geen angst voor wat er straks zou gebeuren.

Alleen bomen.

Vogels.

Wind.

De geur van aarde.

En ik.

Misschien is dat ook waarom ik me vandaag zo thuis voel in de natuur.

Of ik nu in Europa ben of in Afrika.

De natuur brengt me terug.

Ze haalt me even uit mijn hoofd en zet me opnieuw met beide voeten op de aarde.

Misschien hoeven we daarom niet altijd naar een ander leven te zoeken.

Misschien moeten we soms gewoon stoppen met het verhaal in ons hoofd.

Even onze ogen echt openen.

Luisteren.

Rondkijken.

Ademen.

En beseffen dat er op dit moment helemaal niets hoeft te gebeuren.

Want terwijl wij voortdurend bezig zijn met gisteren en morgen, loopt het mooiste moment van ons leven misschien gewoon voorbij.

Dit moment.

Zonder verhaal.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

Abonneer je →

· · ·

📚 Verder in deze reeks:

📚 Meer verhalen?

Alle verhalen lezen →

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.

Boek een lezing →