23 juni 2026 · Verwondering

Waarom ik nooit op reis ben geweest

Door Luc Triekels

Als kleine man bracht ik een groot deel van mijn jeugd door in de Belgische Ardennen. Voor mij voelde dat als een paradijs. Bossen, wouden, bergen en rivieren waar mijn fantasie vrij spel kreeg.

We waren er vaak. Het was maar een paar uur rijden, maar voor mij voelde het als een andere wereld. Bijna elke vakantie en elk vrij weekend trokken we naar onze caravan.

Zelfs 's nachts droomde ik al van de rivier. Van vissen. Van snorkelen. Van ontdekken. 's Morgens had ik mijn hengel al vast terwijl mijn boterham nog in mijn mond zat. Als ik dan tegen de middag thuiskwam met een emmer vol vis en die trots aan mijn moeder liet zien, was iedereen tevreden.

Maar voordat mijn moeder terugkwam met het aardappelmesje, waren de emmer en ik meestal al verdwenen. Want zulke mooie vissen kon je toch niet doodmaken en opeten. Eén voor één liet ik ze terug in de rivier glijden. Met een laatste aanraking. En diep vanbinnen altijd dezelfde gedachte: "Sorry dat ik je pijn gedaan heb."

Mijn vader was dan boos, zoals gewoonlijk. Mijn moeder lag dubbel van het lachen. "Dat is mijne Luc." Misschien wist ze toen al iets wat ik zelf nog niet begreep. Hoe vreemd het ook klinkt, daar voelde ik me meer thuis dan in ons eigen huis. Misschien was ik toen al op zoek naar iets waarvoor ik nog geen naam had.

Toen ik ouder werd en mijn eigen wagen had, had de Benelux nog maar weinig geheimen voor mij. Ik was voortdurend onderweg. Steeds op zoek. Maar achteraf bekeken was ik niet op zoek naar nieuwe plaatsen. Ik was op zoek naar thuis.

En dat vond ik telkens opnieuw op dezelfde plekken. In bossen. Langs rivieren. Tussen bomen. Daar waar de wereld even stil wordt. Daar waar niets moet. Daar waar je alleen de wind hoort. Daar voelde ik me thuis.

Mijn hele leven heb ik gereisd. Maar ik heb nooit gezocht naar zwembaden, hotels of luxe. Zelfs vandaag ben ik in Senegal niet de enige blanke die hier woont. Maar misschien wel één van de weinigen die midden in de brousse woont. Aan de rand van de mangroven. Tussen de vogels, de krabben en de kikkers.

En soms vraag ik me af of die kleine jongen in de Ardennen dit ergens al wist. Of hij al voelde waar hij ooit zou eindigen.

Na meer dan vijftig jaar begrijp ik eindelijk iets wat ik vroeger niet kon benoemen. Ik reisde nooit om weg te gaan. Ik reisde nooit om iets nieuws te zoeken. Iedere keer opnieuw was ik gewoon onderweg naar huis.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

📚 Ook over thuis vinden in de natuur:

📚 Meer verhalen?

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.