16 juni 2026 · Reflecties

Met de stroom mee

Door Luc Triekels

Ik wandelde deze morgen door het bos. En stapte op een dode tak. De tak brak en even dacht ik aan het leven dat daarin verborgen zat. Insecten, schimmels en kleine dieren die maanden nodig hebben om van die tak weer nieuwe aarde te maken. De natuur laat zich niet voor de gek houden. Ze doet gewoon wat nodig is.

Na mijn faillissement probeerde ik lange tijd te begrijpen waarom dit mij moest overkomen. Ik vocht ertegen. Ik wilde terug naar mijn oude leven. Mijn zaak verliezen was verschrikkelijk. Die laatste jaren leefde ik tussen belastingen, btw, leveranciers en geldzorgen. Het voelde alsof mijn leven langzaam werd leeggezogen. Dat moest ooit stoppen.

Zonder dat ik het echt gepland had, bouwde ik tussen de mangroven van Senegal een ecofarm. En hoe langer ik erover nadenk, hoe vreemder het wordt. Want als kind droomde ik al van bossen, natuur en vrijheid. Misschien had dit hoofdstuk al veel langer op mij gewacht. Misschien moest eerst het oude leven verdwijnen voordat het nieuwe kon beginnen.

Of dat nu de natuur is. Of God. Of gewoon de logica van het leven. Hoe ouder ik word, hoe meer ik denk dat sommige dingen niet bevochten moeten worden. Soms moet je ze gewoon laten komen. En pas jaren later begrijp je waarom.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

📚 Ook over loslaten en vertrouwen:

📚 Meer verhalen?

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.