29 juni 2026 · Verbondenheid

Onder de mangoboom

Door Luc Triekels

"Niemand heeft haast. Niemand kijkt op de klok. Iedereen is gelukkig. En dat gevoel... dat neem ik telkens weer mee naar huis."

Een dagje naar Sangako, op bezoek bij de familie. Altijd te voet. Daar wordt stiekem wel eens om gelachen in het dorp. Een toubab, "blanke", zonder motor of auto. Dat kennen ze hier niet.

Zodra ik in de buurt van de familie kom, hoor ik het al. "Louky! Louky is daar!" De kinderen zijn gek op me. Vooral omdat ze weten dat ik weer tangals, "snoepjes", bij heb.

Zoals altijd begint het bezoek met een glaasje thee. De thee wordt eindeloos overgegoten, net zoals in Marokko. Hoe vaker je giet, hoe schuimiger hij wordt. Hij is heerlijk. Maar ook ontzettend zoet. Geen wonder dat diabetes hier steeds vaker voorkomt.

Ondertussen wordt het middagmaal klaargemaakt. Meestal zijn het de meisjes die koken. Hier leer je dat al van zodra je kunt lopen. Als kind ben je voortdurend bij je moeder. Of beter gezegd... bij je moeders. Want het is niet ongewoon dat een vader meerdere vrouwen heeft. Voor de kinderen zijn dat allemaal mama's.

Als ze weten dat ik langskom, ligt er meestal vis op het menu. Maar soms kom ik onverwacht. Dan is het gewoon rijst met gierst en een eenvoudige uiensaus. Geen feestmaal. Gewoon een maaltijd die de maag vult. Eén grote kom voor soms wel tien mensen. Al zijn de meesten nog klein.

We eten onder de mangoboom. Een oud laken op de grond. Op een paar meter afstand staan enkele ezels luid te balken. Dan gaat het doek van de kom. Vandaag staat er rijst met uiensaus en visballetjes op het menu.

Iedereen schuift aan. Zeven kinderen en drie volwassenen. En alsof ze een geheime afspraak hebben gemaakt, komen ook de kippen aangerend. Die hebben ondertussen geleerd dat ze maar lastig genoeg moeten zijn. Vroeg of laat gooit iemand wel een handje rijst hun kant op.

Dan beginnen we te eten. Iedereen met zijn handen uit dezelfde kom. Alleen ik krijg een lepel toegeschoven. Ik heb het al vaak geprobeerd zoals zij. Maar het eindigt altijd hetzelfde. Met mijn gezicht vol rijst... ...en veel gelach.

Ondertussen gaat de strijd met de kippen gewoon verder. Het eten smaakt altijd heerlijk. De kom is groot, maar ik eet nooit veel. Als ik al die magere snotneuzen om mij heen zie zitten, verlies ik vanzelf mijn eetlust.

Meestal laat ik ook een paar flessen limonade halen. Ik wil altijd iets terugdoen voor de familie. En limonade... die is er alleen als Louky op bezoek komt.

Na het eten valt de familie even stil. Iedereen zoekt de schaduw op. Er wordt gerust. Later drinken we nog een laatste glas thee. Niemand heeft haast. Niemand kijkt op de klok. Iedereen is gelukkig. En dat gevoel... dat neem ik telkens weer mee naar huis.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

Abonneer je →

· · ·

📚 Ook over verbondenheid in Senegal:

📚 Meer verhalen?

Alle verhalen lezen →

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.

Boek een lezing →