17 juni 2026 · Verbondenheid

Snottepieten

Door Luc Triekels

Als ik naar het dorp ga, heb ik meestal een zak karamellen bij. Voor mijn snotterkes. Nog voor ik iemand zie, hoor ik ze al van ver: "Louky! Louky! Louky!" En dan komen ze aangerend. Met neuzen die lopen in kleuren waarvan je niet wist dat ze bestonden.

Het eerste wat ze roepen: "Louky tangal!" Een snoepje. "Eerst je neus afvegen," zeg ik dan. Voor de kleinsten is dat helemaal geen probleem. Eén beweging met de onderlip en alles is weer proper. De anderen gebruiken hun mouw. Of hun T-shirt. Waar dienen die anders voor? En dan krijgen ze allemaal een karamel. Gewoon om die gezichtjes te zien veranderen in een klein stukje geluk.

In het dorp woont ook een familie die diep in mijn hart zit. Daar loopt kleine Aladjie rond. Ik denk een jaar of vijf. Maar zeker weet niemand dat. Hier weet bijna niemand hoe oud hij precies is.

Aladjie is een lief manneke. En vooral heel aanhankelijk. Misschien iets té aanhankelijk. Want telkens als ik ga zitten, is hij er ook. Niet onmiddellijk. Nee. Hij draait eerst een paar rondjes rond mij. Als een mug die geduldig zijn kans afwacht. En net wanneer ik denk dat de kust veilig is, hangt hij tegen mij aan. Met een dikke knuffel. En een neusje dat langzaam langs mijn T-shirt gaat. Voor je het weet is mijn T-shirt gedegradeerd tot officiële snotvod.

Maar telkens als ik 's avonds naar huis wandel, voelt het weer als een geslaagde dag. Want sommige knuffels zijn meer waard dan een proper T-shirt.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

📚 Ook over verbondenheid in Senegal:

📚 Meer verhalen?

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.