07 Augustus 2026 · Levensreis

De eerste keer Senegal — Deel 6

Door Luc Triekels

"De eerste wandeling."

Na het ontbijt kon ik niet langer blijven zitten.

Alles was nieuw. Alles trok mijn aandacht.

Ik wilde weten hoe het dorp eruitzag, hoe de mensen leefden en wat zich achter de poort van de B&B bevond.

Nieuwsgierigheid had opnieuw gewonnen van de vermoeidheid.

Voorzichtig stapte ik naar buiten.

Vrijwel meteen voelde ik dat ik bekeken werd.

Niet zoals in België, waar je elkaar vaak voorbijloopt zonder echt op te kijken.

Hier was het anders.

Gewoon nieuwsgierig.

Net zoals ik naar hen keek, keken zij naar mij.

Kinderen onderbraken hun spel en kwamen spontaan naar me toe.

"Nanga def?"

Een begroeting die ik toen nog niet begreep.

Pas later leerde ik dat het gewoon "Goedendag" betekende.

Sommigen fluisterden iets tegen elkaar en begonnen te lachen.

Anderen staken verlegen hun hand uit om de mijne te schudden.

Volwassenen begroetten me met een warme glimlach.

"Bonjour."

Soms gevolgd door: "Ça va?"

Dat begreep ik nog.

Veel meer Frans kende ik toen niet.

Toch voelde ik precies wat ze bedoelden.

Ze heetten me welkom.

Ik wandelde verder over de rode zandweg.

Geen trottoirs.

Geen verkeerslichten.

Alleen de warme geur van droog zand en kookvuurtje.

En vooral; geen haast.

Alleen mensen die leefden.

Vrouwen die fier terugkeerden van de markt.

Mannen die rustig onder een boom zaten te praten.

Kinderen die overal een spel van maakten.

En ik... ik bleef kijken.

Misschien wel meer dan ik ooit in mijn leven had gekeken.

Want alles was anders.

Niemand leek ergens naartoe te moeten.

Niemand keek op zijn horloge.

Mensen namen de tijd om met elkaar te praten.

Alsof de klok hier een ander ritme had.

Plots bleef ik staan.

Aan de rand van de weg zat een oude man.

Hij zei niets.

Hij glimlachte alleen.

Ik glimlachte terug.

Meer was er niet nodig.

Even bleven we zo kijken. Twee vreemden die elkaar begrepen zonder woorden.

Soms heb je geen gezamenlijke taal nodig om elkaar te begrijpen.

Die ochtend dacht ik dat ik Senegal aan het ontdekken was.

Pas jaren later besefte ik dat ik die ochtend niet alleen een dorp was binnengewandeld. Ik was ook een andere manier van leven binnengestapt.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

Abonneer je →

· · ·

📚 Verder in deze reeks:

📚 Meer verhalen?

Alle verhalen lezen →

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.

Boek een lezing →