10 Augustus 2026 · Verbondenheid

Mijn kortste rookcarrière ooit

Door Luc Triekels

Mijn kortste rookcarrière ooit

Ik was een jaar of elf toen mijn beste vriend Chris en ik besloten dat het tijd was om echte mannen te worden.

En echte mannen rookten.

Daar waren we het volledig over eens.

De gedachte alleen al voelde stoer aan.

Dus als we een paar centen bij elkaar hadden, gingen we stiekem naar het winkeltje. Met de meest ernstige blik die twee elfjarigen konden opzetten, kochten we een paar losse sigaretten.

"Voor onze vaders," mompelden we als de winkelier nog maar scheef keek.

Daarna verdwenen we naar onze geheime hut in het bos.

Daar staken we onze sigaret aan en deden we alsof.

In werkelijkheid stonden we vooral te hoesten en te proesten.

Maar dat hoorde blijkbaar bij het volwassen worden.

Elke stoere kerel moest ergens beginnen, toch?

Op een dag hadden we weer zin om te roken

Als mannen van elf voelde je soms die drang??

Maar geen geld, geen sigaretten.

Ons veelbelovende leven als stoere mannen leek plots voorbij.

Maar ik had een idee.

Het was zomer en het veld bij ons huis stond vol met maïs. Aan het uiteinde van een maïskolf zat een bosje bruine haartjes.

Die leken verdacht veel op tabak.

**Bingo!**

Waarom zouden we nog sigaretten kopen als de natuur ons blijkbaar gratis tabak gaf?

Thuis lagen oude kranten.

Het plan was compleet.

We gingen onze eigen sigaretten maken.

In onze hut rolden we onze eerste maïssigaret.

Het werd geen gewone sigaret, maar een joekel van een ding, ongeveer zo dik als een Havana, gewikkeld in krantenpapier.

Meer een maissigaar.

Ik voelde mezelf een uitvinder.

En als bedenker van dit meesterwerk vond ik natuurlijk dat ik ook de eerste trek mocht nemen.

Chris stak hem aan.

Het was een van de eerste keren dat ik volledig inhaleerde.

Ik nam een flinke hijs.

Klaar om eindelijk te ontdekken wat echte mannen zo heerlijk vonden aan roken.

Nou...

Ik was zo nieuwsgierig, hoe dit zou voelen...

En dan gebeurde het.

Het leek alsof ik de hel inademde.

Mijn keel brandde.

Mijn longen voelden alsof ze in vuur en vlam stonden.

En toen werd alles zwart.

Ik was letterlijk van de wereld.

Toen ik mijn ogen weer opendeed, stond Chris in paniek voor me.

"Word wakker! Word wakker!"

Mijn longen deden pijn en ik was zo misselijk dat ik moest overgeven.

Dagenlang was ik ziek.

Mijn moeder dacht dat ik een zware griep had.

En ik vertelde natuurlijk niets...

Over onze maïssigaar werd met geen woord meer gesproken.

Maar één ding wist ik zeker.

Ik zou nooit meer roken.

En dat heb ik ook nooit meer gedaan.

Geen afkickprogramma.

Geen goede voornemens.

Geen laatste sigaret.

Eén maïssigaar was blijkbaar genoeg.

Mijn rookcarrière was voorbij voordat ze eigenlijk goed en wel begonnen was.

Achteraf gezien was het misschien wel een van de beste lessen uit mijn jeugd.

Sommige dingen leer je omdat iemand je vertelt dat ze slecht voor je zijn

Andere dingen leer je gewoon door één keer heel hard op je gezicht te gaan.

Ik had blijkbaar een maïssigaar nodig om volwassen te worden.

En eerlijk?

Als ik eraan terugdenk, moet ik er nog altijd om lachen. 😄

† Voor Kris — een jeugd vol avonturen.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

Abonneer je →

· · ·

📚 Ook over verbondenheid in Senegal:

📚 Meer verhalen?

Alle verhalen lezen →

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.

Boek een lezing →