29 juni 2026 · Verbondenheid

De eerste keer Senegal Deel 5

Door Luc Triekels

Na een reis van bijna acht uur, en een nacht waarin de vermoeidheid me onmiddellijk in slaap had gebracht, werd ik de volgende ochtend langzaam wakker.

Niet door het geluid van een wekker.

Niet door auto's die voorbijreden.

Ook niet door de stress in mijn hoofd, over alles wat er thuis nog op me wachtte.

Ik werd wakker door vogels.

Misschien wel honderden.

Het leek alsof ergens diep in de natuur een volledig orkest speciaal voor deze ochtend was samengesteld. Sommige klanken waren zacht en melodieus, andere scherp en krachtig. Ik herkende geen enkel geluid. Toch voelde het alsof ik luisterde naar een concert dat ik mijn hele leven had gemist.

Voor een kort moment wist ik niet meer waar ik was. Tot ik door het muskietennet de houten ventilator boven mijn hoofd zag stilstaan en het warme ochtendlicht voorzichtig langs de gordijnen naar binnen viel.

Toen herinnerde ik het me weer.

Ik was in Senegal...

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Ik stond op, schoof de gordijnen open en liet het zonlicht de kamer binnenstromen. De warmte voelde anders dan thuis. Niet benauwend, maar vriendelijk, alsof de dag me rustig welkom heette.

Buiten leek het dorp al lang wakker. Ik hoorde stemmen, ergens kraaide een haan en in de verte klonk het gelach van kinderen. Het contrast met thuis voelde ik al vanaf het eerste moment.

Met iedere stap groeide mijn nieuwsgierigheid.

Toen ik het terras opstapte, bleef ik vanzelf even stilstaan.

Voor me lag een wereld die ik tot dan toe alleen kende uit boeken en natuurdocumentaires.

Palmbomen wiegden zachtjes in de lichte ochtendbries. De lucht had een bijzondere geur die onmogelijk met één woord te beschrijven is. Ik rook de warme aarde, vermengd met houtrook van een ontbijt dat ergens werd klaargemaakt, een vleugje zilte zeelucht en kruiden die ik nog nooit eerder had geroken.

Ik haalde diep adem.

Misschien was het gewoon de schoonheid van het moment.

Misschien was het de opluchting na de moeilijke periode die achter me lag.

Of misschien voelde ik voor het eerst sinds lange tijd weer echte rust.

Heel even vroeg ik me af of ik droomde.

Ik weet alleen nog dat ik daar stond, zonder iets te zeggen, en zachtjes tegen mezelf fluisterde:

"Alsjeblieft... laat me ooit elke ochtend zo wakker worden."

Op dat moment had ik nog geen idee dat die eenvoudige wens mijn leven voorgoed zou veranderen.

Ik dacht dat ik gewoon op vakantie was.

Maar achteraf besef ik dat Senegal die ochtend al, heel stilletjes, mijn hart had veroverd.

Ik wist toen nog niet dat ik diezelfde dag een dorp zou binnenwandelen dat mijn kijk op de wereld voorgoed zou veranderen.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

📚 Ook over verbondenheid in Senegal:

📚 Meer verhalen?

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.