22 Augustus 2026 · Herinneringen

Op bezoek bij familie1

Door Luc Triekels

"Dit was begin jaren zeventig. "

Weekenden waren bij ons thuis dikwijls gewijd aan familiebezoek. Meestal gingen we naar een van de zussen of broers van mijn moeder. Ze had er trouwens wel een stuk of elf.

Aan mijn vaders kant waren er nog maar twee zussen.

Maar iedereen had meerdere kinderen, waarvan de meesten ouder waren dan ik of ongeveer dezelfde leeftijd hadden. Ik heb het ooit eens geteld: **meer dan veertig neven en nichten.**Ik kende ze lang niet allemaal.

Vooral degenen die veel ouder waren dan ik had ik wel eens gezien, maar op die leeftijd besefte ik niet goed wie wie was. Ik was dan ook een van de jongsten van de familie.

Ik was ongeveer tien jaar en ik genoot ervan.

De meesten waren meisjes met wie ik speelde. Ik was een beetje een verlegen jongen, vooral bij meisjes. Volgens mij vonden zij dat eigenlijk wel leuk.

Dat kwam waarschijnlijk ook doordat ik naar een jongensschool ging en weinig met meisjes in contact kwam.

Maar ik mocht ze allemaal even graag.

We speelden, praatten en maakten plezier.

Er was alleen één stoorzender.

Helaas was dat mijn vader.

Hij ging niet graag op bezoek. Eigenlijk nergens trouwens. Hij was vaak nors en had altijd wel een mening over hoe iets volgens hem moest.

Maar hij moest mee van mijn moeder.

En als het hem niet aanstond of het bezoek hem te lang duurde, leek hij bijna op zoek te gaan naar een reden om ruzie te maken.

Gelukkig kende iedereen hem ondertussen een beetje.

Soms liep het toch uit op een echte ruzie en dan vertrokken we met een kwaad gezicht naar huis.

En ik?

Ik schaamde me dood.

Maar ik was tien.

Wat moest ik ermee?

Een paar dagen later werd er dan weer op en af gebeld en was de ruzie meestal alweer bijgelegd.

Maar tussen al die familieleden waren er een paar met wie ik een bijzondere band had.

Een van mijn nichten was anders dan de rest.

Ze had iets ondeugends over zich, alsof ze voortdurend op zoek was naar het volgende avontuur.

Ze had twee jongere zussen en een paar oudere broers. Binnen de familie werd ze een beetje verstoten.

Misschien omdat ze zo'n wildebras was.

Ze woonden niet zo ver van ons vandaan en soms nam ik mijn fiets en reed ik naar hen toe.

Een bezoek bij haar draaide bijna altijd uit op avontuur.

Aan de overkant van hun huis lag een poel vol katvis. Daar gingen we vissen.

Maar zomaar even vissen was er niet bij.

De poel lag in een weide met koeien en vlakbij stond een grote koeienstal. En de boer mocht ons vooral niet zien.

Ik herinner me nog dat we ernaartoe liepen en ik de spanning in haar ogen zag.

Ze wist dat ze iets ondeugends ging doen.

En ze genoot zichtbaar van die spanning.

Ik vond het geweldig.

Soms trokken we gewoon door de velden.

Of we verdwenen in de koeienstal, waar altijd wel ergens een enorme hoeveelheid hooi lag waarin we konden ravotten.

Bij haar was er altijd iets te beleven.

En achteraf denk ik dat het voor haar misschien ook wel een manier was om even weg te zijn van thuis.

Misschien zocht ze, net als ik, gewoon een plek waar ze even zichzelf kon zijn.

Toen waren we daar natuurlijk helemaal niet mee bezig.

Wij waren gewoon twee kinderen die plezier maakten.

Een poel met katvis.

Een verboden weide.

Een boer die ons niet mocht zien.

Een hooizolder.

En een hele wereld om te ontdekken.

Het waren kleine avonturen.

Maar sommige kleine avonturen worden later herinneringen die een heel leven meegaan.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

Abonneer je →

· · ·

📚 Ook over verbondenheid in Senegal:

📚 Meer verhalen?

Alle verhalen lezen →

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.

Boek een lezing →