21 juni 2026 · Verbondenheid

De eerste keer Senegal - Deel 4

Door Luc Triekels

De lange weg naar Toubacouta

We hadden het al gezien, maar we beseften het nog niet. De rit naar Toubacouta was ongeveer tweehonderdvijftig kilometer lang. Op een kaart lijkt dat niet ver. In België zou je denken dat je er in een paar uur bent. Maar Senegal had andere plannen.

De eerste helft van de reis verliep verrassend vlot. Een brede asfaltweg sneed door een landschap dat eindeloos leek. Kilometers lang reden we door een open vlakte waar de horizon voortdurend verder leek te schuiven.

Af en toe verscheen een majestueuze baobab, als een oude wachter die al eeuwen over het landschap uitkeek. Daarna volgden uitgestrekte zoutvlaktes die schitterden in de zon.

Hier en daar zagen we mensen zout winnen. Grote, spierwitte bergen zout lagen langs de weg opgestapeld, sommige wel enkele meters hoog. Mannen en vrouwen liepen op blote voeten over de zoute grond, met zware zakken op hun rug. Op verschillende plaatsen lagen kleine zakjes zout langs de weg te koop, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Pas later zou ik begrijpen hoe belangrijk zout hier was. Op dat moment keek ik alleen verwonderd naar een wereld die totaal anders was dan de mijne.

alverwege veranderde alles.

De mooie asfaltweg hield abrupt op.

Vanaf daar begon een eindeloze rode kleiweg, vol diepe putten en ribbels. Onze snelheid zakte van tachtig kilometer per uur naar amper veertig.

De oude Peugeot begon te dansen.

Of beter gezegd: wij begonnen te dansen.

We werden door elkaar geschud als aardappelen in een jutezak. Meer dan honderd kilometer lang leek de auto over een eindeloze wasbordweg te stuiteren.

Maar nu we nog amper veertig kilometer per uur reden, verdween ook onze Afrikaanse airco. De rijwind viel bijna helemaal weg en het zweet liep langzaam over mijn rug en armen. Niemand zei nog veel. Iedereen leek zich over te geven aan het ritme van de hobbelige weg.

Gelukkig begon de zon langzaam te zakken.

Met iedere kilometer verloor ze wat van haar kracht en werd de warmte opnieuw draaglijker.

Na bijna acht uur onderweg klonken eindelijk de eerste woorden van onze chauffeur.

"We zijn in Toubacouta."

Alsof iemand een sluimerende droom verbrak, schoot iedereen overeind.

"Zijn we er?"

"Bijna," antwoordde hij glimlachend. "Nog één afslag."

En inderdaad.

Enkele minuten later kwam de oude Peugeot piepend tot stilstand.

Ik stapte uit met een stijve rug en benen die bijna vergeten waren hoe ze moesten wandelen. Toch voelde ik vooral opluchting.

Dit oude museumstuk had ons, tegen alle verwachtingen in, zonder één probleem tot hier gebracht.

Voor ons lag een sfeervol verlichte B&B.

Het Senegalese personeel verwelkomde ons met brede glimlachen en een fris drankje dat op dat moment smaakte alsof het uit de hemel kwam.

Voor het eerst die dag nam ik echt de tijd om diep adem te halen.

De lucht rook anders... Heel anders.

Een mengeling van zilte zeelucht, warme rode aarde, wilde munt, houtvuur en ergens op de achtergrond **de geur van een maaltijd die langzaam op het vuur stond te pruttelen.**

Het was een geur die ik niet kende. En toch voelde ze meteen vertrouwd, alsof Senegal me al zachtjes welkom heette.

Vanaf het terras luisterden we nog even naar de geluiden van de avond. In de verte klonk het leven van het dorp. Dichtbij vormden krekels en talloze onbekende insecten een orkest dat ik nog nooit eerder had gehoord.

Na het avondeten hield mijn lichaam het voor bekeken.

Ik liet me op het bed vallen.

En nog voor mijn hoofd het kussen goed had geraakt, was ik in een diepe slaap verdwenen.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

Abonneer je →

· · ·

📚 Ook over verbondenheid in Senegal:

📚 Meer verhalen?

Alle verhalen lezen →

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.

Boek een lezing →