24 juni 2026 · Zelfreflectie

Brief aan mezelf 1

Door Luc Triekels

"Lieve kleine jongen van zeven, bijna acht, "

Hier schrijft jouw oudere ik. Ja hoor, je hebt het al zo lang volgehouden, ik ben de zestig al voorbij. Ik vind het fijn dat ik je op deze manier kan bereiken, dwars door al die jaren heen.

Ik weet dat je het niet makkelijk hebt. Maar ik kan je garanderen: dit alles gaat voorbij. Ook al voelt het nu als een berg die te hoog is.

Die pa van ons... ik weet het.

Later ga je begrijpen dat hij er ook niets aan kan doen. Je leert dan wat narcisme is. En weet je wat het gekke is? Ergens houdt hij van jou, net evenveel als ons ma.

Maar hij kan het niet tonen. Zijn hart is als een kluis zonder sleutel. Laat het daarom maar op de achtergrond. Jij hoeft die kluis niet te openen. Dat is zijn werk, niet het jouwe.

En je hebt ons ma! Onze rots, onze trots. Zij zal je altijd blijven beschermen, wat er ook gebeurt. Als de wereld te hard wordt, is zij de zachte plek waar je mag landen. Dat zal je later nog beseffen.

En dan die juf... ik weet het, jongen.

Ze keek naar je alsof je een probleem was, gewoon omdat je linkshandig bent en je rechterarm in het gips zat precies toen je moest leren schrijven. Maar steek het goed in je bolletje: dat is niet jouw fout. Jij moet verder met je linkse hand, en dat heb je gedaan. En toen onze pa zei dat je nergens voor deugde, haha! Later komt hij je nog vertellen dat jij de beste van allemaal was. Te laat, maar toch. Zo leer je langzaam de mensen kennen: niet iedereen leeft met een groot hart, zoals jij.

Ik weet ook dat je een enorme dromer bent. Je ligt 's avonds wakker van leeuwen en olifanten, van verre landen die je nog nooit hebt gezien. Nou, ik schrijf je dit vanuit Afrika. Niet letterlijk met de olifanten, maar wel vanaf een rode aarde waar jij later een boom zal planten. Ja, echt waar. Jij, die nu nog in de bossen speelt met je vrienden, zult later een eigen stukje wildernis hebben. Droom er maar op los, jongen. Dat wordt je redding. Dat wordt je thuis.

Dus ga nu maar terug naar buiten, naar het bos, naar de geur van natte aarde en de takken onder je voeten. Laat je niet afleiden door wat anderen van je denken. Jij mag anders zijn. Jij mag voelen wat je voelt. Leef je eigen droom, ook al weet je nog niet welke dat is. Je zult hem vinden. Dat beloof ik je.

En als je straks in je bed ligt, voor je gaat slapen, onthoud dan dit ene: jij bent niet te veel. Jij bent precies genoeg.

En alles wat nu pijn doet, wordt later een verhaal. Een verhaal dat het waard is om verteld te worden.

Hou je haaks, kleine jij.

Ik zie je graag.

Groetjes uit de toekomst,

Jij, op 63.

📬 Vond je dit verhaal mooi?

Schrijf je in op Substack en ontvang wekelijks een nieuw verhaal uit Senegal.

Abonneer je →

· · ·

📚 Ook over verbondenheid in Senegal:

📚 Meer verhalen?

Alle verhalen lezen →

✨ Dit verhaal komt tot leven tijdens mijn lezingen.

Van 1 oktober tot 1 december 2026 in België en Nederland.

Boek een lezing →